After The Screaming Stops

Joe Pearlman, David Soutar, 2018
8 out of 10 stars (8 / 10)

Bros was heel kort heel populair in de tweede helft van de jaren ’80. Het bandje (nog een echt bandje van vrienden, niet samengesteld door een marketingmachine) bestond uit Craig Logan (later Pink’s manager) en de tweeling Matt en Luke Goss, die onwaarschijnlijk knap waren. Het was niet echt mijn muziek, ik was er al iets te oud voor (op die leeftijd vind je jezelf al snel te oud voor tienerbandjes) en had een iets wildere smaak, maar je kon niet om ze heen, op elke muziekzender werden hun nummers gespeeld. Begin jaren ’90 ging de band uit elkaar. De tweeling was toen pas begin 20 en had in die paar jaar een heel leven versleten door de instant roem (hun grootste hit was When will I be famous?, ze hebben het geweten) en het intensieve touren. In 2017, zesentwintig jaar na dato, vond hun reünie plaats in de O2 in Londen. Het was niet alleen een reünie op het podium: Luke en Matt hadden elkaar in die zesentwintig jaar nauwelijks gesproken.

De tweeling Goss eind jaren ’80, links Matt, rechts Luke

De documentaire volgt de tweeling tijdens de voorbereidingen, en dat is niet makkelijk om naar te kijken: er is enorm veel onderhuids verwijt, niet-ingeloste verwachtingen en melodrama. De verhoudingen, en daarmee de oorzaken van de frictie zijn al snel duidelijk: Luke werd al van jongs af aan beschouwd als de minst aantrekkelijke van de twee en Matt andersom als de knapste. Dat is niet alleen in hun gedrag duidelijk (Matt een egocentrische ijdele dramaqueen en Luke een stuk ingetogener) maar werd extreem uitvergroot ten tijde van hun succes. Matt was de frontman en zanger van de band, Luke de drummer, een ondergeschikte rol. De beelden van het nu worden afgewisseld met archiefmateriaal uit hun succesperiode, en ook daar is te zien dat Matt altijd het woord voert en Luke er maar een beetje bijzit. Luke heeft in de jaren dat hij geen contact met zijn broer had een eigen leven en een redelijk succesvolle carrière als acteur opgebouwd in de VS, los van Bros en zijn broer, en heeft duidelijk besloten dat patroon te doorbreken. Dat geeft bijna kinderlijke conflicten.

De documentaire gaat (gelukkig voor mij) niet diep in op de muziek (de score bevat nauwelijks Bros-nummers) maar vooral op de dynamiek tussen de twee broers en de impact die extreem succes op hele jonge mensen heeft. Het is bijna tragisch om te zien hoe hard Luke heeft geknokt om los te komen van de last van het tweeling-zijn, en hoe Matt tot op de dag van vandaag enorme behoefte heeft aan de bevestiging van een groot publiek – maar dat niet zonder zijn broer kan en dus gedwongen wordt om de confrontatie aan te gaan. Ironisch genoeg vormen het concert en de opnamen voor de documentaire de catharsis voor de broers. Het is een sterke, evenwichtige en eerlijke documentaire geworden die echt de moeite waard is om te kijken, ook als je niet van hun muziek hield.

Wonderlijk genoeg is de documentaire, ondanks lovende kritieken en een relatief hoge score op IMDb, alleen in de UK uitgezonden (november 2018) en daarna meteen in de DVD-bakken beland. Zonde, de film had echt beter verdiend. Even de DVD bestellen of de film zoeken in de krochten van het internet dus 😉

Deze film op IMDb

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.