Alien: Covenant

(Ridley Scott, 2017)
(5 / 10)

In Alien (1979) reageert Ellen Ripley (Sigourney Weaver) met haar crew op een noodoproep, en stuit op een planeet waar grote peulen een soort bleke overmaatse schorpioenen (door fans liefkozend ‘facehuggers’ genoemd) in het gezicht van passanten schieten. Eenmaal in je gezicht geknuffeld ben je het haasje: na een paar uur breekt er een bijna-volgroeide moordlustige alien door je buikwand. De alien (ontworpen door H.R. Giger) was angstaanjagend en prachtig, de sfeer benauwd, rauw en groezelig met keiharde actie en stevige dialogen, en Sigourney Weaver schreef als Ripley geschiedenis als een van de eerste vrouwen in een sterke ruimte-actierol. Een memorabele film die nog steeds het kijken meer dan waard is. De film werd gevolgd door nog drie delen: Aliens, Alien 3 en Alien: Resurrection. De eerste opvolger werd nog goed ontvangen, maar de laatste twee delen deden het – overigens terecht – een stuk slechter.

Een van Giger’s eerste schetsen voor Alien

Prometheus (2012) en Covenant moeten gezien worden als de prequels van de eerste Alien. Covenant opent met een dialoog tussen androïde David (Michael Fassbender) en zijn ‘schepper’ Peter Weyland (Guy Pearce), de grondlegger van de Weyland Corporation die de missie in Prometheus financierde. Het is de androïde niet toegestaan te scheppen, maar hij vraagt zich af waarom, als hij onsterfelijk is en zijn schepper sterfelijk. Later zal blijken dat dit David danig dwars heeft gezeten.

Het kolonisatieschip de Covenant is met 2.000 slapende kolonisten onderweg naar een leefbare planeet, als de crew een noodoproep krijgt van een planeet die daarvoor nog niet in kaart was gebracht. Op het eerste oog lijkt de planeet leefbaar, maar al snel worden er crewleden geïnfecteerd met sporen die aliens in hun lichaam vormen, en ’s avonds worden ze aangevallen door loslopende, kleine bleke versies van de alien. Een van crewleden is de androïde Walter (Michael Fassbender), een verbeterde versie van de androïde David uit Prometheus – en dat is maar goed ook, want de kwade genius achter de ontwikkeling van de aliens is David, die de vlucht in Prometheus heeft overleefd en scheppertje speelt op de planeet waar de Covenant is geland.

Voor die-hard Alienfans zoals ik was Prometheus al even wennen: een heel andere stijl en sfeer, veel gelikter dan de oorspronkelijke Alien-reeks en met een ‘boodschap’. Beide delen zijn pretentieus, met een soort pseudo-filosofische inslag die niet overkomt. De schrijvers hebben zelfs de moeite genomen gezagvoerder Branson (James Franco) al voor hij een woord gezegd heeft dood te laten gaan om een vervanger (Billy Crudup) op te kunnen voeren die gelovig is, maar dat levert nergens spannende confrontaties of discussies op over het scheppingsthema. Zonde van hottie James Franco.

De dialoog uit de opening van de film doet sterk denken aan die tussen Roy Batty en zíjn schepper Dr. Tyrell, in Blade Runner (ook van Scott, 1982) over sterfelijkheid, maar mist de diepgang die wél aanwezig was in Blade Runner. Daarnaast vraag ik me af welke selectiecriteria ze in de toekomst hanteren om de ruimte in te mogen: de vervangende gezagvoerder is een labiele huilebalk, en als de eerste in quarantaine moet is er totale paniek en blaast een crewlid het landingsschip op. Niemand van de cast maakt echt indruk, zelfs Michael Fassbender overtuigt in geen van zijn twee rollen. Ik denk met weemoed terug aan de eerste twee Alien-films, wat mij betreft mag deze franchise nu wel stoppen.

Deze film op IMDb

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *