Ascent

Fiona Tan, 2016
8 Stars (8 / 10)

Ascent (beklimming) is een mix tussen documentaire en fictie: een Engelse vrouw ontvangt van haar overleden Japanse geliefde notities en duizenden foto’s van Mount Fuji. We zien alleen de foto’s, terwijl de vrouw vertelt over Japan, haar geliefde en de beroemde berg, af en toe verlevendigd door geluiden op de achtergrond of aangevuld door de stem van haar Japanse geliefde, die hardop zijn notities voorleest.

Tan onderzoekt de verhouding tussen film en foto’s, en het werkt, al vergt het een ‘acquired taste’: de film (eigenlijk meer een installatie) is bedachtzaam en filosofisch, en kan daardoor traag aanvoelen. Tan’s stem is prettig om naar te luisteren, haar Engels vloeiend en accentloos en de teksten prachtig (“Emptiness or void, you explained patiently, never has negative connotations in the Japanese language. A void has the potential to be filled. In Japanese the word for void is utsuro. But if you change the last syllable to ‘wa’, the word becomes utsuwa, meaning bowl. A bowl can receive and hold some very important things; a bowl for rice, a bowl for tea.”). Het sound design van Hugo Dijkstal speelt een grote rol in de manier waarop de beelden binnenkomen: duizenden foto’s van Mount Fuji, soms Japanse kitsch, soms antiek, soms oorlogsfoto’s, soms vakantiekiekjes, soms professionele foto’s, maar uiteindelijk onderschrijven ze allemaal de functies die mensen al eeuwen aan de berg toekennen: als symbool, als zekere én onzekere factor, maar altijd met eerbied. Ascent is een respectvol eerbetoon aan het oog dat nooit sluit.

Deze film op IMDb

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *